Gedrag!

Het ligt heel gevoelig bij advaitisten: gedrag!
Terwijl dat volgens mij niet terug te zien is – of veel minder – bij de meer traditionele volgers van de advaita vedanta!
Maar hier in het Westen moet je niet beginnen over iemands gedrag!
Dan lijkt op die manier advaita hier niet meer dan een vrijbrief te zijn voor de vele ronddolende zielen.
Je vindt dit trouwens ook bij christenen terug die de lering van vergeven gebruiken als een soort van vrijbrief: het zal je toch weer worden vergeven!
Binnen het boeddhisme spreekt men van karma, dat daaraan niemand kan ontsnappen, behalve door nirvana: het uitblussen van het zelf. De oorzaak van lijden. Dat je denkt iemand te zijn. Dat je overeenkomstig dit zogenaamde iemand zijn verlangens en gewoontes koestert, e.d.
Maar ook heel veel boeddhisten hebben een blinde vlek. Roken en eten vlees en knielen voor Boeddha of dat ie een god is!
Omdat we sociale wezens zijn is gedrag belangrijk. We leven immers niet als een enkeling veilig ver weg van de bewoonde wereld en zelfs daar kan je dieren tot kwelling zijn, op zo’n eiland, nietwaar?
Ik beweer dat je in wezen niemand bent. Dat de illusie van de bodymind je een gevoel geeft van een afgescheiden wezen te zijn, iemand. Feitelijk kun je je nog geen seconde losmaken van het bestaan als mens en het is daarom dat alles een is. Niet omdat we zoveel van elkaar houden!
Goed gedrag hoort bij het leven, anders overleef je het niet binnen een groep. En je begint binnen je gezin, vriendjes en op school. Later wordt de groep uitgebreid met werk. …
Maar we worden vaak toch weer asociaal naar andere groepen, als groep. En als land weer naar andere landen.
Goed gedrag kan zich dus niet echt en alleen beperken tot jezelf en je directe omgeving.
Het denken dat je iemand bent los van de rest of het denken dat je als land bestaat los van de rest, blijft om problemen vragen.
Eigenlijk gaat goed gedrag niet om jou en een bepaalde groep maar om het geheel als mensheid. En de mensheid werkelijk bewust te zijn vraagt leegte in jezelf. Enkel door deze leegte (noem het nirvana) kun je een zijn, met alles en iedereen, ook met de gehele natuur. Deze leegte roept vanzelf een bepaald gedrag bij je op als mens. Ja, je zult nimmer om de groep heen kunnen waarin je geboren wordt maar je hoeft je gedrag niet altijd en alleen maar daarop af te stemmen. Het kan zelfs zo zijn dat je je gezin en zelfs je land verlaat. Niet als de zoveelste egotrip maar uit liefde voor het geheel.
Wie het geheel niet wil zien, wie niet ook bijvoorbeeld dierenleed bewust wil zijn, kan blijven geloven dat alles een is maar zal nooit zijn/haar gedrag daar werkelijk op weten af te stemmen!
Ja, je bent niet het lichaam en daarom ook niet je gedrag. Het ware zelf is niet van deze wereld en is en blijft ongeschonden. Hoeveel shit er ook aan de parel zal kleven, de parel verliest daardoor niet zijn waarde en bestaan. Maar als we de parel bij anderen, die niet de parel bij zichzelf zien door alle shit in hun leven, aan het licht willen brengen, zal het niet helpen je eigen shit te laten voor wat het is. Maar door enige glinsteren van het zelf te laten doorschemeren aan anderen zal de zoektocht naar zichZelf beginnen. Ook al kunnen we in werkelijkheid niets van de parel afhalen of toevoegen. Maar wie niet de schoonheid van zijn wezen bewust is leeft in shit als shit, lijkt me.
Zelfrealisatie gaat daarom dan ook over gedrag, ook al moet het enkel tot, als een schaduw blijven die vanzelf volgt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *